” رسانه خبری” نوشته ها و خوانده های یک وکیل دادگستری

۹ بهمن ماه ۱۳۸۶ آیت الله شاهرودی رئیس قوه قضائیه نظام اسلامی ایران طی بخشنامه ای دستور داد: "اجرای احکام اعدام به صورت علنی فقط با موافقت رئيس قوه قضائيه و بنا به ضرورت های اجتماعی امکان پذير است.". متن این بخشنامه در اختیار عموم قرار نگرفت وسخنگوی قوه قضائیه که از صدور آن خبر میداد اضافه کرد: "انتشار عكس و تصاوير مربوط به اعدام در رسانه‌ها طبق مفاد اين بخشنامه ممنوع است و دادستانهاي عمومي و انقلاب هر حوزه قضايي مأمور نظارت بر حسن اجراي اين بخشنامه مي‌باشند".

در مورد چرائی صدور این دستورجمشیدی سخنگوی قوه قضائیه توضیح کوتاهی داد (  که معلوم نبود آیا نظر شخصی اوست یا توضیح از متن بخشنامه است) و گفت: "اجراي قاطعانه قانون مستلزم تدبير صحيح قضايي نيز هست و اين بخشنامه مهم رياست قوه قضائيه بيانگر توجه ويژه ايشان به جنبه‌هاي جامعه شناختي، روانشناختي و جرم شناختي اجراي احكام است". او همچنین اضافه کرد: "مجازات اعدام كه براساس قوانين كشور مربوط به جرايم بسيار محدودي مي‌باشد، نبايد به نحوي اجرا و اطلاع رساني گردد كه جامعه بويژه جوانان و نوجوانان را دچار تنش رواني سازد". 

این دستور رئیس قوه قضائیه حکومت اسلامی ایران سئوالات زیر را مطرح میکند:

·       بر اساس دستور قرآنی ("ولکم فی القصاص حیاة یا أولی الالباب"، ای خردمندان شما را در قصاص زندگانی است، باشد که پرهیزکار شوید ـ بقره ۱۷۹)،  در قصاص، که مهمترین مصداق آن همین اعدام است باید زندگانی و حیات یافت شود. این سئوال مطرح میشود مجازاتی که " جوانان و نوجوانان را دچار تنش روانی " میکند در آن چه حیاتی یافت میشود؟

·       می گویند با توجه به "جنبه‌هاي جامعه شناختي، روانشناختي و جرم شناختي" اجرای علنی مجازات اعدام را متوقف کرده اند. باید پرسید زمانی که جامعه شناسی و روانشناسی و جرمشناسی، حتی به قرائتی که شما از آن میکنید، دیدن اعدام ( و حتی تصاویر آن ) را توسط مردم تائید نمی کند، پس کدام "زندگانی و حیاتی" در اعدام متصور است. باید یاد آوری کرد که منظور قرآن از حیات و زندگی بخشیدن در آیه ۱۷۹ سوره بقره ، حیات و زندگی بخشیدن به اعدام شونده نمی تواند باشد ( چرا که طبیعتأ برای اعدام شده ومرده "حیاتی" نیست) و بلکه مقصود "حیات" بخشیدن به مردمی است که با بخشنامه رئیس قوه قضائیه از آن " محروم " میشوند!  

·        و این سئوال هم مطرح میشود که مگر با بخشنامه هم میتوان علنی بودن یا مخفی بودن اعدام را مشخص کرد؟ مگر کشور " قانون" و " قوه مقننه" ندارد؟ 

مقصود از نگارش این سطور ستیز با مذهب نیست، بلکه، بیان این واقعیت است که قوانین اسلام اگرهم با زندگی اعراب بیابانگرد ۱۴۰۰ سال پیش منطبق بود، و احیانأ "قصاص" برای آنان " حیات" می آورد، برای انسان هزاره سوم میلادی نه پذیرفتنی است و نه حیات آوردنی. دین باید امری خصوصی و کاملأ فردی باشد و دخالت دادن آن در امور عمومی جامعه نتیجه فاجعه باری، جز آن چه میبینیم، ندارد.

 

                                                                                                                                           

           

·       استالین: "هر مرگ یک تراژدی است ولی مرگ میلیون ها نفر تنها یک آمار است"

 ·        استالين نمى دانست "ندرلند" و "هلند" هر دو نام هاى يك كشور اند و هيچ يك از افراد در حلقه  درونى كرملين شجاعت آن را نداشت كه اين مسئله را به او گوشزد كند.   

عکس از سایت " دفتر بین المللی حزب انقلابی"

 

                                      

ماهها پیش متن زیر را وبلاگی خواندم و آن را در دفتری که سالهاست اینگونه نوشته های خواندنی را در آن مینویسم یادداشت کردم. در آن زمان، متاسفانه، نام آن وبلاگ را ننوشتم. مطلب بسیار خواندنی است و حیفم آمد آن را از لابلای دفتر کهنه ام بیرون نیاورم و برای خواندن شما در اینجا نگذارم. آن " دانشجو" درس بزرگی به ما میدهد: 

" در اولين روزهاى پس از پيروزى انقلاب كسانى كه همه روزه به دانشگاه تهران مى رفتند، غالباً جوان دانشجوى ريزنقشى را مى ديدند كه از نرده هاى ديوار هاى دانشگاه مشرف به خيابان انقلاب نزديك در اصلى بالا مى رفت و در حالى كه با يك دست خود نرده آهنى را گرفته بود كه نيفتد، مردم را ترغيب به رفتن به خانه ها و نشستن و مطالعه تاريخ ايران، تاريخ انقلاب ها و فلسفه مى كرد. جوان دانشجو آنقدر پرشور و هيجان حرف مى زد و با توجه به اينكه دستى به نرده ها داشت، فشارى به ساير اعضاى بدنش وارد مى شد به طورى كه صورتش تغيير رنگ داده و رفته رفته قرمزتر و رگ هاى گردنش برجسته تر مى شد. مردم آنجا مى  ايستادند چند دقيقه اى به حرف هاى جوان گوش مى دادند و بعد خنده كنان راهشان را مى كشيدند و مى رفتند كه در بحثى يا مجادله اى شركت كنند. من چند روزى آن جوان را در اسفند ۱۳۵۷ ديدم تا اينكه خيلى چيزها تغيير كرد و آن جوان هم ديگر پيدايش نشد و من هم به شهر خود بازگشتم.

آيا او مى خواست مردم را از صحنه دور كرده به خانه ها بكشاند تا آنطور كه آن روزها مى گفتند و شعار مى دادند فرصت براى ضدانقلاب در كمين نشسته فراهم آيد و يا ايده آليستى بود رمانتيك كه به آنچه مى گفت اعتقاد داشت و پى برده بود هيچ عمل اجتماعى بدون تدوين نظريه و اهداف و راهكارهاى آن به بار نمى نشيند و ثمر نخواهد داد و اينها همه از خواندن و دانستن آغاز مى شود. اينك ما به يكصدمين سالروز جنبش مشروطه كه نمى دانم چرا آن را انقلاب مى نامند نزديك مى شويم و در غالب بررسى ها و تحقيق ها مى خوانيم كه جنبش مشروطه متاسفانه نتوانسته است هنوز با گذشت يكصدسال از آغاز آن به آماج ها و آرمان هايش چون آزادى، حاكميت قانون، عدالت و دموكراسى دست يابد. اما آيا شده است از خود بپرسيم مردمى كه در جنبش مشروطه شركت داشتند حتى رهبران اين جنبش آيا مى دانستند چه مى خواهند و آيا دريافته بودند با كدام نظريه پيش بروند و از كدام روش ها و راهكارها استفاده نمايند و  آيا اينها را هيچ گاه تدوين كرده بودند؟
شايد يكصدمين سالروز جنبش مشروطه بتواند به ما يادآور گردد آن جوان دانشجوى رمانتيك حق داشت اگر مردم را به خواندن تاريخ و فلسفه فرا مى خواند.»

[ دیکتاتورها : ] « آدميان خودپسندي كه ميزان كفايت خود را با تملق ديگران و يا به قياس موفقيت هاي اتفاقي خود در گذشته، برآورد مي كنند، بدون آنكه در نتيجه شناخت واقعي نسبت به خود، اعتماد و اطمينان به نفس پيدا كرده باشند، به اعمال متهورانه متمايل مي شوند،  ولي با نزديك شدن خطر يا دشواري اگر بتوانند ميدان را خالي مي كنند و از آنجا كه راه امن و سلامت را نمي يابند پس براي حفظ امنيت خود آبروي خويش را به خطر مي اندازند، نه جانشان را. زيرا آبرو بعداً به عذر و بهانه اي قابل اعاده است، اما جاني كه از دست رفت ديگر قابل اعاده نيست.»

                                                                                                              

عکس از "ویکی مدیا"

بر دفترچه ترانه هايم
بر ميز، بر درختان
با نقشی بر شن، با نقشی بر برف
نامت را خواهم نوشت
 

بر هر صفحه که می خوانم
بر هر صفحه ی سفيد
برخاکستر کاغذها يا بر سنگ خون
نامت را می نويسم
 

برعکسهای طلايی
بر زره جنگجويان
بر تاج هر شاه
نامت را نوشتم
 

بر جنگل و صحرا
بر آشيانه و بر سرو کوهی
بر انعکاس کودکی ام
نامت را نوشتم
 

بر مرمر شبها
برسفيدی نان روزها
بر همه ی فصلهای موعود
نامت را می نويسم
 

بر هر وصله آبی در آسمانهای سربی
بر برکه در آفتاب پوسيده
بر آبراه زندگی
نامت را می نويسم
 

بر دشتها، بر افق
بر هر بال هر پرنده
بر آسياب سايه ها
نامت را نوشتم
 

بر هر وزش غروب
بر دريا، بر کشتی ها
بر کوهستان ديوانه
نامت را می نويسم
 

بر جوش و خروش ابرها
بر عرق طوفان
بر بوی نا و انبوهی باران
نامت را می نويسم
 

بر هر مساعدت
بر پيشانی دوستانم
بر هر دست کمک
نامت را می نويسم
 

بر پنجره شگفتی ها
بر لبان شنونده
به مراتب برتر از سکوت
نامت را خواهم نوشت
 

بر بهشتهای بر باد رفته ام
بر فانوسهای دريايي مخروب
بر ديوارهای ياس
نامت را نوشته ام
 

بر غيبت بی آرزو
بر برهنگی تنهايی
حتی بر قدمهای مرگ
هنوز نامت را می نويسم
 

بر سلامت بازگشته
بر خطر بيهوده
بر اميد بی عداوت
نامت را می نويسم
 

و با قدرت يک کلمه
زندگی ام را دوباره باز می يابم
من زاده شدم تا ترا بشناسم
تا ترا نام دهم 

(ترجمه: فرهاد والی)

 

·       قضيه ما قصه ي اون كسيه كه ميبردنش پاي دار، زنش ميگفت: يه شليته ي گلي واسم بيار.

·       هر چي ميگم نره ميگه بدوش.

·       تا ميگي چي، ميگه: نيومدم وصله كنم، اومدم وسمه كنم.

·       آفتابه ي زن كونِ مردو پاك نميكنه.

·       به خيالم بالاخانه انگوره، رفتم ديدم خانه ي زنبوره.

·       شتر خوابيده بزرگتر از خر ايستاده س.

·       يه لقمه نون پرپري، من بخورم يا اكبري؟

·       عروس تعريفي گوزو از آب دراومد.

·       اگه شكلشو دم مبال بكشن، آفتابه رم ميكنه.

·       تازه عروس نه تا تنبون داره مفت كون گنده ش.

·       همه ميدونن كه اونا يه عمر شپش قليه ميكرده ن.

·       پدرش اگه مگس به گهش مينشست تا پتل پورت دنبالش ميدويد.

·       افطار نكرديم وقتي كه كرديم با گه سگ بود.

·       از درد لاعلاجي به گربه گفتم خانم باجي.

·       همسايه ها ياري كنين تا من شوهرداري كنم.

·       افاده ها طبق طبق سگها به دورش وق وق.

·       حالا گوز داده و تغارو شكسته طلاق م ميخواد.

·       مال ما گلِ مناره مال مردم زير تغار.

·       خواجه اگر ريش داشت از روز پيش داشت.

·       بعد از گوزيدن گرد نشستي كه چي؟

·       اگه آب قوت داشت قورباغه نهنگ ميشد.

·       اين خر نشد يه خر ديگه، پالان ميسازيم رنگ ديگه.

·       شيون فقط تو خونه همسايه س.

·       گفتم شوهرم شغال باشه نونم تو تغار باشه.

·       قربان نعنا برم كه بوي كباب ميده.

·       حالا ميبينم تو حوضي كه ماهي نيس قورباغه سپهسالاره.

·       از صب تا شب تو خونه ولو شده بيعارِ بيكار. به در و همسايه كه ميپرسن آقا چي كاره س؟ مجبورم بگم هنرمنده.

·       كسي كه در چهل سالگي تنبور ياد بگيره تو قبر ميشه استاد.

·       براي كر ميزنه و براي كور ميرقصه.

·       شتراي شاهو نعل ميكردن كيك م پاشو بلن كرد.

·       خوبه خوبه، هر وقت نيم سوز حرف زد تو هم حرف بزن.

·       نديد بديد، وقتي كه ديد، به خودش ريد.

·       كي گفته مرده نميگوزه.

·       تورو مار بگزه به مار ظلم شده.

·       گاو ما شير نميده اما ماشالله به شاشش.

·       يه جو عن تو كونش نيست ميخواد به شمس العماره برينه.

·       پيش رو خاله، پشت سر چاله.

·       چس رفته و گوز اومده.

·       حاكم دهن دوز اومده.

·       حرفات مفت كفشات جفت.

·       حوضي كه آب نداره قورباغه ميخواد چكار؟

·       مردي كه ما تابوت حاضر نكرديم؟

·       بچه ي سرراهي برداشتم پسرم بشه، شوورم شد.

·       زن بيوه رو برا ميوه اش ميخوان.

·       اين آدم عقلش تا ظهره.

·       هر شب گردتر ميخوابيم. صبح درازتريم.

·       راسته كه هر چي پرقنداقه گذاشتن پر كفن ميذارن.

·       چه ميدونستم هر كي ريش داره بابا نيس.

·       زمونه وارونه شده.

·       خواهي عزيز شي يا كورشو يا دور شو.

·       اين جور آدما لب خزينه رو ميبوسن اما تو خزينه ميگوزن.

·       الحق كه، مزد‌دست مهتر چس يابوئه.

·       براي هر خري آخور نميبندن.

·       سگ كه چاق شد قورمه ش نميكنن.

·       بزرگترين معصيت اين جونور زنده موندنشه.

·       نه شير شتر نه ديدار عرب.

·       شغال ترسو انگور خوب نخورد.

·       راست گفتن رشادت بي جا جوانمرگي مياره.

·       وقتي كه خونه پره، خانم كم خوره.

·       نه به اون داريه و دنبك زدنت، نه به اون زينب و كلثوم شدنت.

·       من كه ميدونم تو ايل و تبار شما، داغ شكم از داغ عزيزان بتره.

·       گنجشك هزارش يه منه با اون همه زيغ و زيغ و شيونش!

·       مادر زن خرم كرد توبره تو سرم كرد.

( گرفته شده ازکتاب " روایت عور " جواد مجابی )

 

 سایت بسیار اصولگرای " پایگاه خبری ـ تحلیلی اهل بیت" در خبری که در تاریخ ۱۸ مهرماه ۱۳۸۶ به نقل از جام جم آنلاین منتشر کرده مینویسد: "به گزارش كارگزاري آوارگان سازمان ملل در حال حاضر يك ميليون و ۴۰۰ هزار عراقي در سوريه ، ۷۵۰ هزار نفر در اردن، ۲۰۰ هزار نفر در كشورهاي حاشيه خليج فارس ، ۱۰۰ هزار نفر در مصر، ۵۴ هزار نفر در ايران، ۴۰ هزار نفر در لبنان، ۱۰ هزار نفر در تركيه به سر مي برند و ۲ ميليون و ۲۵۰ هزار نفر نيز در داخل عراق آواره شده اند".

ادامه‌ی مطلب »